ตอนที่ 287 ทำไมพ่อไม่นอนคนเดียว?

ลมกลางคืนพัดโชยเข้ามาจากปากตรอก ม้วนชายเสื้อโค้ทของเขาขึ้น เขายืนนิ่งอยู่นาน ราวกับกำลังกลืนอะไรบางอย่างลงไปทีละนิด

“ฉันเข้าใจแล้ว” เสียงของเขาเรียบเบา ฟังอารมณ์อะไรไม่ออกเลยสักอย่าง

เสิ่นหวยเงยหน้าขึ้น มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย รอยโค้งนั้นจางราวกับน้ำค้างแข็งใต้แสงจันทร์ “เธอเข้าไปเถอะ ข้างนอกหนาว”

พอพูดจบ เขาก็ไม่รอให้ซ่งหรานเอ่ยอะไรอีก หันหลังเดินออกไปตามตรอก

ฝีเท้าไม่รีบไม่ช้า ชายเสื้อโค้ทถูกลมพัดขึ้นแล้วก็ตกลง เงาร่างค่อย ๆ กลืนหายเข้าไปในความมืดทีละนิด

ซ่งหรานยืนอยู่หน้าประตูบ้าน มองเงาร่างนั้นเดินห่างออกไป ในใจมีความรู้สึกหนึ่งที่บรรยายไม่ถูก