กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“อือ!” พ่อลู่มองเธอแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร แล้วก้าวเท้าเดินเข้ามา
เขาเดินไม่เร็ว แต่ฝีก้าวมั่นคงมาก ชายเสื้อชุดจงซานถูกลมพัดให้กระเพื่อมขึ้นเล็กน้อย ทั้งตัวเต็มไปด้วยอำนาจบางอย่างที่บอกไม่ถูก ตลอดทางที่เขาเดินผ่าน ทุกคนต่างถอยไปหลบสองข้างทางโดยไม่รู้ตัว
คุณย่าลู่ที่นั่งอยู่ตำแหน่งหลัก มองลูกชายตัวเองเดินเข้ามา วางถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะดังปัก น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจอยู่บ้าง “ไม่ใช่บอกว่าไม่มาหรือ ไหงวิ่งมาได้อีก แล้วยังไม่บอกกล่าวสักคำ ตรงไหนมีที่ให้แกนั่ง”
พ่อลู่ทำหน้าไม่เกรงใจนั่งลงข้างคุณย่าลู่ พอได้ยินแม่แท้ ๆ ของตัวเองแฉแบบนั้นก็แค่นเสียงหึ “อยากมาก็มา”