กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งหรานก้มมองตัวเองแวบหนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นมองลู่อิ้งเชิน ด้วยสีหน้างุนงงเต็มที
“ฉันผอมตรงไหนคะ?”
เธอยื่นมือวัดที่เอวตัวเอง พลางพูดด้วยน้ำเสียงไม่ยอมแพ้
“รูปร่างฉันได้มาตรฐานจะตาย คุณไม่มีความเข้าใจเรื่องความงามบ้างหรือไง?”
มือที่กำลังคีบอาหารของลู่อิ้งเชินชะงักเล็กน้อย มุมปากค่อย ๆ โค้งขึ้น รอยยิ้มซึมออกมาจากดวงตา พร้อมความนัยที่จับไม่อยู่
“ผอมทุกที่ครับ”
เขาพูดอย่างเบาสบาย ราวกับกำลังบอกข้อเท็จจริงธรรมดาที่สุด
“เมื่อวานผมใช้มือเดียวก็อุ้มเธอขึ้นมาได้แล้ว”
สมองของซ่งหรานอื้อไปชั่วขณะ