กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สายตาของลู่อิ้งเชินทอดลงบนใบหน้าของเธอ ในดวงตาคมลึกคู่นั้นมีบางสิ่งบางอย่างที่ซับซ้อนปั่นป่วนอยู่ ราวกับหมอกมัว ๆ ในความทรงจำค่อย ๆ ถูกปัดออกไปทีละนิด
“เธอไม่เข้าใจความรู้สึกของผมตอนนั้น ตอนนั้นผมคิดว่า บางทีผมอาจจะยังใช้ข้ออ้างที่ว่า ถ้าผมกับคู่หมั้นที่ยังไม่เคยเจอหน้ากันหย่ากันก็ไม่ถือเป็นอะไร มาบ่ายเบี่ยงตัวเองได้”
“แต่เธอมีคู่หมั้น มีลูกด้วย ถ้าผมชอบเธอ นั่นก็ผิดศีลธรรม”
เสียงของเขากดต่ำลงไปอีก ในลำคอมีรสขมฝาดติดอยู่
“ผมเสียใจมาก แต่ก็รู้ว่าการเป็นแบบนี้มันผิดมาก”
“แต่ผมก็ยังห้ามตัวเองไม่อยู่ ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าผมถึงได้กลายเป็นคนที่ไร้เส้นศีลธรรมแบบนี้”