กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ท้องฟ้านอกหน้าต่างค่อย ๆ เริ่มสว่างขึ้นเป็นสีเทาหม่น
ซ่งหรานรู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงถูกสูบออกไปจนหมดเปลือก เปลือกตาหนักจนแทบจะลืมไม่ขึ้น แม้แต่จะขยับนิ้วสักนิ้วก็ไม่มีแรง
นอนเบลอ ๆ รอให้อีกฝ่ายจัดการเช็ดให้เรียบร้อย ซ่งหรานรู้สึกว่าข้าง ๆ ตัวยุบลงไปเป็นความอุ่นผืนหนึ่ง จากนั้นแขนข้างหนึ่งก็สอดผ่านเอวมา ดึงเธอทั้งคนเข้าไปในอ้อมกอด
หลังของเธอแนบกับแผ่นอกที่ร้อนผ่าว ผ่านผ้าห่มบาง ๆ เธอสัมผัสได้ว่าหัวใจดวงนั้นในอกเขาเต้นค่อนข้างสม่ำเสมอ ไม่เร่งเร้าและหนักหน่วงเหมือนเมื่อก่อน