กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลมหายใจของลู่อิ้งเชินหนักหน่วงขึ้นฉับพลัน จูบแผ่วเบาเพียงนั้นร่วงลงบนริมฝีปาก ราวกับขนนกปัดผ่าน ไม่อาจเติมเต็มอะไรได้เลย กลับยิ่งทำให้ไฟในใจของเขาลุกโชนกว่าเดิม
“ยังไม่พอ…”
ลู่อิ้งเชินใช้มือข้างหนึ่งกระชากเสื้อผ้าบนตัวออก ทว่าท้ายทอยของเธอกลับถูกมือใหญ่ร้อนผ่าวคว้าเอาไว้ นิ้วทั้งห้ากำเข้าหากัน ตรึงเธอไว้อย่างแน่นหนา
จูบของลู่อิ้งเชินกดลงมา ทั้งเร่งร้อนและหนักหน่วง แฝงความดุดันแบบไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น
ริมฝีปากของเธอถูกริมฝีปากและฟันของเขาบดคลึง ปลายลิ้นถูกเกี่ยวเข้าไป ลมหายใจทั้งหมดถูกเขาช่วงชิงไปจนหมดสิ้น
ซ่งหรานถูกเขาจูบจนสมองมึนงง นิ้วมือกดลงบนไหล่ของเขา เล็บจิกเข้าไปในเนื้อผ้า