กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตู้ซืออวี่ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เธอกับโจวหว่านชิวไม่ได้สนิทกันมากนัก แต่ทุกครั้งที่เจอกัน อีกฝ่ายก็เป็นแบบอ่อนโยนถ่อมตน พูดจาทำอะไรก็ไม่ให้มีช่องโหว่
ใครจะไปคิดว่าภายใต้หนังหน้านุ่มนวลนั้น จะซ่อนความคิดแบบนี้ไว้
ลูกของตัวเองถูกชักจูงไปผิดทางแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะจับได้ทันเวลา ผลที่จะตามมาก็ไม่กล้าแม้แต่จะคิด
เสิ่นชิงยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว ถอนหายใจยาว “ไม่เป็นไร วันนี้ฉันพูดไปแล้ว ไม่ให้เธอสอนเสริมแล้ว ต่อไปก็ติดต่อกันน้อยลง ค่อย ๆ ห่างกันไปก็แล้วกัน”
เสิ่นชิงยืนอยู่ที่เดิม นิ้วมือบิดชายเสื้อโดยไม่รู้ตัว ในหัววนไปวนมาแต่ใบหน้าของโจวหว่านชิว