กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอได้ยินคำนี้ ปากเล็ก ๆ ของลู่จิ่งหมิงก็เบ้ลงกว่าเดิม ดวงตากลมกลอกวนไปรอบหนึ่ง มองลุงใหญ่แวบหนึ่ง แล้วมองแม่ จากนั้นก็ทอดสายตาไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าของย่าทวด
ย่าทวดยิ้มอยู่ก็จริง แต่ไม่มีความหมายว่าจะช่วยเขาแม้แต่น้อย
ไหล่ของลู่จิ่งหมิงทรุดลงทันที ในปากส่งเสียงครวญครางยาว ๆ อย่างน้อยใจ เขาลากเท้าไปทางห้องหนังสือ ก้าวหนึ่งหันกลับมาสามครั้ง สายตาแทบอยากไล่มองทุกคนที่อยู่ในที่นั้นให้ครบสักรอบ หวังว่าจะมีใครสักคนใจอ่อนดึงเขาไว้
แต่ไม่มีใครสนใจเขาเลย
ตู้ซืออวี่มองท่าทางของเขาแล้วทั้งโมโหทั้งจนใจ หันไปดึงแขนเสื้อของคุณย่าลู่