กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากโจวหว่านชิวพาโจวเซี่ยงตั่งกลับไป บ้านก็เงียบสงบลงมากในทันที
ความเคร่งเครียดบนใบหน้าของลู่เจิ้นตงค่อย ๆ จางลงบ้าง
ลู่จิ่งหยวนกับลู่จิ่งหมิงสองพี่น้องผลัดกันผลักไปผลักมา เล่นกันสนุกไม่หยุด
ลู่เจิ้นตงยืนอยู่ที่ประตูมองอยู่ครู่หนึ่ง คิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย
“ทำการบ้านยังต้องให้คนอื่นจ้อง ไม่รู้สึกอายบ้างหรือไง”
“ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป วันหลังน้องชายจะตามพวกเธอทันเอา”
ลู่จิ่งหมิงเงยหน้าขึ้น บนใบหน้ายังมีคราบดินสอที่เปื้อนตอนเล่นซนเมื่อครู่ เป็นรอยขีด ๆ เหมือนแมวน้อยตัวหนึ่ง
“น้องชาย?”
เขากะพริบตา “น้องที่ลุงใหญ่พูดถึงคือลูกของอาสามหรือเปล่า”