ตอนที่ 260 ไล่ไป

เสิ่นชิงผลักประตูเข้าไป พอเหลือบมองก็เห็นโจวหว่านชิวยืนอยู่ข้างโต๊ะเขียนหนังสือ มือกำดินสอไว้เล่มหนึ่ง ตัวก้มลงครึ่งหนึ่งกำลังสอนจิ่งหมิงเขียนหนังสือ สีหน้าอ่อนโยนละมุน

“หว่านชิว ลำบากเธอแล้ว”

เสิ่นชิงเดินเข้าไป พลางคว้าตัวเด็กน้อยที่วิ่งซนที่สุดไว้ กดให้กลับไปนั่งบนเก้าอี้

โจวหว่านชิวยืดตัวตรง หันหน้ากลับมาเผยให้เห็นใบหน้าขาวผ่องงดงาม

วันนี้เธอสวมเสื้อผ้าสีฟ้าอ่อน ผมถักเปียไว้เส้นหนึ่งพาดอยู่หน้าอก เส้นผมเล็ก ๆ ร่วงอยู่ข้างแก้ม ช่วยขับให้เธอดูสะอาดตาเบาสบายไปทั้งตัว

“พี่สะใภ้เสิ่น ไม่ลำบากเลยค่ะ”

เธอยกมุมปากขึ้นน้อย ๆ ยิ้มอย่างเหมาะสมและอ่อนโยน