ตอนที่ 250 พ่อครับ พ่อเสี่ยงมากเลยนะ

ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดเข้ามาจากหัวมุมถนน ยกชายเสื้อโค้ทของเขาขึ้นจนเกิดเสียงสะบัดดังแผ่ว

“พูดจบหรือยัง”

เสิ่นหวยหันกลับมา มองเธอตรง ๆ แสงสาดเข้ามาจากด้านหลังของเขา ปกคลุมร่างทั้งร่างของเขาไว้ในเงามืด

เสิ่นหวยก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ใกล้เธอเข้ามาอีกนิด สายตาที่มองลงมาจากที่สูงตกลงบนใบหน้าของเธอ ในดวงตาที่แจ่มใสคู่นั้นตอนนี้ไม่มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย

“เหยาอันเยวี่ย คำพูดแบบนี้ผมไม่อยากได้ยินเป็นครั้งที่สอง”

“ต่อไปก็ไม่ต้องมาหาผมคุยตามลำพัง ผมไม่มีอารมณ์จะฟัง”