กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ก็จริง อาหวยรู้จักพี่สะใภ้มาตั้งหลายปี สุดท้ายเธอก็ยังกลายเป็นภรรยาของอาเชินอยู่ดี นี่มันพรหมลิขิตชัด ๆ”
เสิ่นหวยยกแก้วน้ำตรงหน้าขึ้นจิบหนึ่งคำ ท่าทางไม่เร่งรีบ ดวงตาหลุบต่ำลง
“เป็นพรหมลิขิตที่พิเศษมาก”
คำพูดนี้ตกลงบนโต๊ะ บางคนฟังออกถึงความหมายแฝง แต่บางคนกลับฟังไม่ออก
จ้าวหมิงเป็นคนแรกที่ฟังไม่ออก เขาตบโต๊ะเสียงดังจนเกือบทำให้คนโต๊ะข้าง ๆ สะดุ้ง
“ก็พรหมลิขิตน่ะสิ มา ๆ เพื่อพรหมลิขิตนี้ พวกเราชนแก้วกันสักหน่อย!”
ฮั่วเฉิงก็พลอยส่งเสียงโห่ตามไปด้วย เขายกแก้วขึ้นแล้วยื่นเข้ามาตรงกลางทันที
“จ้าวหมิงพูดถูก นาน ๆ ทีจะอยู่กันพร้อมหน้า ชนแก้วกันสักหน่อย!”
“ชนแก้ว ๆ!”