กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“หรานหราน” ลู่อิ้งเชินอดเรียกชื่อเธอไม่ได้
ซ่งหรานขานรับอย่างงัวเงียว่า “อืม”
วินาทีถัดมา ทั้งร่างของเธอก็ถูกดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่งร้อนผ่าว กลิ่นอายความเป็นชายอันสะอาดสดชื่นโอบล้อมเธอไว้ในพริบตา ทั้งเอาแต่ใจและทรงพลัง
เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัวเต็มที่ จูบของลู่อิ้งเชินก็ประทับลงมาแล้ว
“อื้อ…” ซ่งหรานมีเวลาเพียงส่งเสียงร้องอุทานสั้น ๆ ก่อนริมฝีปากจะถูกเขาครอบครองอย่างอ่อนโยน ทว่าพร้อมแรงที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ลูบไล้เคล้าคลึงไปมา
“ลู่อิ้งเชิน…” เธอเรียกชื่อเขาอย่างอู้อี้ พยายามผลักเขาออก มือยันอยู่บนหน้าอกของเขา ทว่ากลับอ่อนแรงจนออกแรงไม่ได้