กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในห้องรับแขกไม่ได้เปิดไฟ มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ส่องให้เห็นโครงร่างของเฟอร์นิเจอร์ได้อย่างริบหรี่
ซ่งหรานเดินไปนั่งลงข้างโซฟา กอดเข่าตัวเอง สายตามองจับอยู่ที่ประตูใหญ่ที่ปิดสนิท
กลางคืนยิ่งดึกลงเรื่อย ๆ ในตรอกเงียบสนิทอย่างสิ้นเชิง
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ซ่งหรานก็ง่วงจนเผลอพิงโซฟาหลับไปโดยไม่รู้ตัว
ดึกมากแล้ว รอบด้านเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมที่พัดมาบ้างเป็นครั้งคราว
ลู่อิ้งเชินเดินไปตามถนนที่ว่างเปล่าไร้ผู้คนเป็นเวลานาน ลมหนาวแห่งคืนฤดูใบไม้ร่วงพัดปะทะใบหน้า เขาสูดลมหายใจลึก บังคับตัวเองให้ใจเย็นลง