ตอนที่ 217 เธอไม่เคยเห็นลู่อิ้งเชินยิ้มแบบนี้

พอคำพูดของซ่งหรานสิ้นสุดลง ลู่อิ้งเชินก็แข็งค้างไปทั้งตัว

คำพูดของซ่งหราน สำหรับลู่อิ้งเชินแล้ว ราวกับแสงดาวระยิบระยับในค่ำคืน หรือดอกไม้ไฟที่งดงามตระการตา

เพลงเปียโนนุ่มนวลในภัตตาคารยังคงไหลอยู่ เสียงพูดคุยเบา ๆ ของลูกค้ารอบข้าง เสียงส้อมมีดกระทบกันแผ่ว ๆ ราวกับถูกผลักออกไปไกลอย่างไม่สิ้นสุดในพริบตานั้น กลายเป็นเสียงพื้นหลังที่เลือนราง

ลู่อิ้งเชินรู้สึกเพียงหูอื้อหึ่ง ๆ หัวใจราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกำแน่น แล้วก็ปล่อยออกมาอย่างแรง เลือดพุ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย นำมาซึ่งความรู้สึกชาและเวียนหัว

เขาไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม