กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลู่อิ้งเชินยืนอยู่กลางห้องทำงาน เครื่องแบบทหารเรียบตึง สายตาเย็นเยียบสบกับความโกรธของพ่อ
“อนาคตของผม ผมตัดสินใจเอง” เสียงเขาไม่ดัง แต่ทุกคำชัดเจน เปี่ยมด้วยพลังที่ไม่อาจโต้แย้ง “ไม่ต้องให้ใครมาวุ่นวายชี้โน่นชี้นี่”
พ่อลู่มองท่าทีดื้อรั้นไม่ฟังใครของลูกชาย ความอึดอัดในอกก็หนักขึ้นไปอีก เขาเอามือไพล่หลังเดินไปเดินมาอยู่หลังโต๊ะทำงานสองก้าว รองเท้าหนังกระทบพื้นดังทึบ ๆ
“ผมได้ฝากฝังกับคนไว้แล้ว ตามความดีความชอบทางทหารและประวัติการทำงานของนาย การย้ายกลับไปเขตกองบัญชาการนั้นไม่มีปัญหาเลย”
เขาหยุดไปชั่วครู่ มองใบหน้าลู่อิ้งเชินที่ไม่มีวี่แววสะเทือนอารมณ์ แล้วเสริมว่า “นี่ก็เพื่อนาย”