กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สายตาของลู่อิ้งเชินกวาดไปที่จวงเลี่ยง แววตาแหลมคมและเย็นชา
จวงเลี่ยงหดคอทันที ชูสองมือขึ้นทำท่ายอมแพ้ “พี่เชิน ไม่เกี่ยวกับผมเลยนะ คุณย่าจะมาเอง ผมขัดไม่ได้”
จวงเลี่ยงจนปัญญาจริง ๆ คุณย่าเฝ้าจับตาดูเขาทุกวันไม่คลาดสายตา เขาไม่มีทางเลือกจริง ๆ
พอคุณย่าลู่ได้ยิน ก็ถลึงตามองจวงเลี่ยงทันที จากนั้นยืดหลังตรง มองลู่อิ้งเชินอย่างมั่นใจ “เธอจะถลึงตาใส่เขาทำไม? ฉันเองที่ให้เขาขับรถมาส่ง!”
“เธอเองบอกว่าจะกลับมากินข้าวในเทศกาลไหว้พระจันทร์ ตอนนี้ผ่านมาหลายวันแล้ว? ยังไม่เห็นแม้แต่เงาคน! ฉันจะมาดูหน่อยไม่ได้หรือไง?”