ตอนที่ 211 เฝ้าดักรอ

จางหมิงรับผ้าเช็ดหน้าอย่างงุนงง ลืมร้องไห้ไปเลย

เย่เย่ขยับเข้าไปใกล้ กระซิบกระซาบอะไรบางอย่างข้างหูเขา

จางหมิงที่ยังร้องไห้อยู่เดิมที พอได้ยินคำนี้ก็ชะงัก “นายพูดจริงเหรอ? นายยอมสอนฉันเล่นเกมชนไก่จริง ๆ เหรอ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว!” เย่เย่พยักหน้าอย่างแรง ใบหน้าเล็ก ๆ เปี่ยมด้วยความจริงใจ “พ่อผมเคยสอนวิธีให้ผมแล้ว เรามาเล่นด้วยกันได้!”

จางหมิงตอนนี้ลืมร้องไห้แล้ว ใช้หลังมือเช็ดหน้าอย่างลวก ๆ แล้วลุกขึ้นจากพื้น “งั้นเรามาเล่นกันอีก!”

“ได้!” เย่เย่ก็ยิ้ม เผยให้เห็นฟันเขี้ยวสองซี่

เด็ก ๆ กลุ่มที่ทั้งร้องไห้ทั้งส่งเสียงเอะอะ ก็กลับมาเล่นด้วยกันอีกครั้ง