กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลู่อิ้งเชินพูดอย่างเรียบเฉยว่า “ตอนนี้ยังไม่สะดวก ไว้อีกสักพักค่อยว่ากัน”
ตอนนี้หรานหรานยังยอมรับเขาได้ไม่เต็มที่ หากพาเธอออกมาเองก็คงดูไม่ค่อยเหมาะสม
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเปลี่ยนเรื่องแล้วมองไปทางเสิ่นหวย “อย่าพูดถึงผมเลย นายเองก็ยังจัดการเรื่องของตัวเองไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?”
ลู่อิ้งเชินไม่ค่อยพูดถึงเรื่องแบบนี้ แต่เสิ่นหวยก็เป็นเพื่อนที่คบหากันมานาน เขาจึงถามเพิ่มอีกประโยค
รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นหวยจางลงเล็กน้อย เมื่อนึกถึงคำพูดที่ซ่งหรานเพิ่งบอกเขา น้ำเสียงของเธอยังคงเต็มไปด้วยการปฏิเสธ
เขานึกถึงแววห่างเหินและหนักแน่นที่เผยออกมาจากดวงตาสงบนิ่งของซ่งหรานในห้องทำงานเมื่อครู่นี้