กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
กลับถึงบ้าน ลู่อิ้งเชินก็ต้มน้ำซุปทันที เขาให้ทั้งสองคนไปล้างมือก่อน ส่วนตัวเองไปตักซุปให้พวกเขา
“คุณไปเรียนรู้การต้มน้ำซุปมาตั้งแต่เมื่อไหร่?” หลังล้างมือเสร็จ ซ่งหรานก็เดินออกมาแล้วได้กลิ่นซุปไก่ แถมยังเป็นกลิ่นซุปอาหารสมุนไพรแบบกวางตุ้งอีกด้วย
“ผมเรียนมาจากแม่บ้าง แม่จัดชุดเครื่องปรุงซุปบำรุงร่างกายให้ผมหลายชุด” ช่วงที่อยู่เมืองฮวาเฉิง ลู่อิ้งเชินก็เรียนรู้ทักษะการทำอาหารจากแม่ซ่งไม่น้อย การต้มน้ำซุปก็เป็นหนึ่งในนั้น
“รสชาติดีทีเดียว ผู้การลู่ใส่ใจจริง ๆ” ซ่งหรานจิบซุปหนึ่งคำแล้วพบว่ารสชาติกำลังดี หอมหวานกลมกล่อม
ลู่อิ้งเชินกะพริบตา แววตาเต็มไปด้วยความคลุมเครือ “ใส่ใจขนาดนี้ ผมมีรางวัลไหม?”
ซ่งหราน “……”