กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลู่อิ้งเชินเพิ่งออกจากบ้านเก่าตระกูลลู่ไปได้ไม่ถึงสิบนาที โจวหว่านชิวก็ถือถุงตาข่ายแอปเปิ้ลที่เพิ่งซื้อมาใหม่ เดินเข้ามาในลานบ้านด้วยฝีเท้าเบาสบาย
วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตผ้าดาครอนสีชมพูอ่อน ผมถักเป็นเปียเกลียวสองข้างห้อยลงมาที่อก ใบหน้าอมยิ้มอ่อนโยน ดูออกไปก็เป็นสาวที่มีการศึกษาและรู้กาลเทศะ
แต่พอเข้ามาในห้องนั่งเล่น เธอก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศไม่ปกติ
พ่อลู่ยังนั่งหน้าบึ้งอยู่บนโซฟา เฉิงซิ่วหลานคอยยื่นชาให้อยู่ข้าง ๆ
“คุณอาลู่ คุณน้าเฉิง พี่เสิ่นชิง” โจวหว่านชิววางแอปเปิ้ลลงบนโต๊ะ น้ำเสียงนุ่มนวล “หนูซื้อแอปเปิ้ลมาหน่อย สดมากเลยค่ะ พวกคุณลองชิมดู”