กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“หาเธอเจอตั้งแต่เมื่อไหร่” คุณย่าลู่ถอนหายใจ “ผู้หญิงที่เสิ่นเจียงเห็นวันนี้ก็คือเธอใช่ไหม แล้วทำไมหลานไม่พาเธอกลับมาล่ะ”
คุณย่าลู่ไม่ได้ติดใจเรื่องนี้อยู่แล้ว เวลาผ่านไปถึง 5 ปีแล้ว แทนที่จะยื้อกันต่อไป สู้ใช้ชีวิตกันให้ดี ๆ ยังจะดีกว่า
“ถึงเวลาที่เหมาะสมแล้ว ผมจะพาเธอกลับมาให้คุณย่าเจอ”
พ่อลู่เปิดปากอย่างไม่พอใจ “เวลาที่เหมาะสม? แบบไหนถึงจะเรียกว่าเวลาที่เหมาะสม”
ลู่อิ้งเชินไม่สนใจเขา และบรรยากาศก็เงียบลงอีกครั้ง
“อาเชิน หลายปีมานี้เธอไม่เคยมาหาหลาน จู่ ๆ กลับมาหา จะมีเรื่องอะไรหรือเปล่า”
ตอนนั้นเอง เฉิงซิ่วหลานที่เงียบมาตลอดก็เปิดปากพูด