กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ฉันปกป้องเขาตรงไหน?” เสียงคุณย่าลู่ไม่ดังนัก แต่กลับแฝงพลังที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง “อาเชินโตแล้ว เขาจะกลับหรือไม่กลับ จะกลับเมื่อไรก็เป็นอิสระของเขา แล้วคุณจะมาตะคอกใส่ฉันทำไม?”
“อิสระ?” ลู่เจิ้นกั๋วคล้ายโมโหจนหัวเราะออกมา “เขาพาผู้หญิงกับเด็กเร่ร่อนอยู่บนถนน นี่มันเรื่องอะไรกัน!”
“พาไปด้วยก็พาไปสิ แล้วมันเป็นอะไรไป ไม่ได้ฆ่าคนหรือวางเพลิงสักหน่อย จะมีปัญหาอะไร?” เสียงคุณย่าลู่เย็นลง “เสิ่นเจียงไปถามอะไรอาเชินมา หรือได้ยินอาเชินพูดอะไร? ยังถามอะไรไม่กระจ่างก็เอาแต่คิดไปเองอยู่ได้!”