กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลายายหวังแล้ว ซ่งหรานจูงเย่เย่เดินกลับ สายตามองไปที่ลู่อิ้งเชิน “ทำไมคุณถึงรีบไปส่งของขวัญตั้งแต่เช้า? คนพวกนั้นคุณก็ไม่รู้จักสักหน่อย”
ลู่อิ้งเชินเดินอยู่ข้างกายเธอ เมื่อได้ยินก็หันหน้ามามองเธอ
แสงยามเช้าตกลงบนใบหน้าเขา เผยให้เห็นโครงหน้าชัดเจน แววตาเขามีรอยยิ้มอยู่บ้าง แต่น้ำเสียงกลับเป็นธรรมชาติ “แค่เย่เย่รู้จักก็พอแล้ว ที่นี่เขาสนิทกับทุกคน และรู้ว่าเธอจะเอาของขวัญไปให้ใคร”
“ฉันก็อยากขอบคุณพวกเขาที่คอยดูแลคุณกับเย่เย่มาตลอดหลายปีนี้”
ขนตาของซ่งหรานสั่นไหวเล็กน้อย ความรู้สึกละเอียดอ่อนบางอย่างก็ผุดขึ้นในใจอีกครั้ง