กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เธอสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วหมุนตัวเดินเข้าบ้าน ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งว่า “ตามใจคุณ แต่ตกลงกันแล้วนะ คืนนี้คุณไปนอนห้องเย่เย่”
“ได้” ลู่อิ้งเชินตอบรับอย่างไม่ลังเล มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“ตอนเย็นอยากกินอะไรครับ” ลู่อิ้งเชินตามเข้ามาและรับคำพูดต่ออย่างเป็นธรรมชาติ “ที่บ้านไม่มีอะไร จะออกไปกิน หรือให้ผมออกไปซื้อกลับมาดีครับ”
ซ่งหรานคิดอยู่ครู่หนึ่ง ห่างบ้านไปนานขนาดนี้ ของที่บ้านขาดอะไรก็ยังต้องซื้อมาเติมให้ครบ
ขนมและลูกกวาดพวกนั้นที่หอบกลับมาจากฮ่องกง ก็ต้องแบ่งให้เพื่อนบ้านที่สนิทกันด้วย
“ออกไปกินข้างนอกเถอะ” เธอหันตัวกลับ “ไปสหกรณ์ซื้อข้าว แป้ง น้ำมันติดมือมาด้วย ที่บ้านขาดทุกอย่างเลย”