กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ผมเป็นครอบครัวของพวกคุณได้ไหม?”
“วางใจเถอะ ผมจะหาเงิน เงินเป็นของเธอ งานเป็นของผม”
เสียงของเขาเบามาก มีความเป็นขอร้องที่เกือบเปราะบาง ราวกับเป็นคนละคนกับภาพลักษณ์เย็นชาแข็งกร้าวที่เคยเป็น
ใจของซ่งหรานเต้นสะท้าน
มองใบหน้าเปราะบางตรงหน้า ทั้งที่รู้ว่าเขากำลังแสร้ง เธออ้าปาก ชั่วขณะกลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไร
“แม่! ผมเก็บของเสร็จแล้ว!” ตอนนั้นเอง เย่เย่เดินออกมา ทำให้ซ่งหรานตกใจผลักลู่อิ้งเชินออกไป
มองสองคนที่ท่าทางแปลก ๆ อย่างสงสัย เย่เย่เอียงหัว “พ่อกับแม่ทำอะไรกันอยู่หรือ?”
ซ่งหรานถลึงตามองลู่อิ้งเชิน อธิบายว่า “เหนื่อยก็พักหน่อย”