กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“แม่ครับ เครื่องบินจะไม่ตกลงมาจริง ๆ ใช่ไหมครับ?” เย่เย่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง ใบหน้าเล็ก ๆ แทบแนบติดกระจก มองชั้นเมฆข้างนอกราวกับปุยฝ้าย ทั้งตื่นเต้นและประหม่านิด ๆ
ซ่งหรานช่วยเขาคาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย ยิ้มพลางบีบจมูกเล็ก ๆ ของเขาเบา ๆ “มันราบรื่นมากค่ะ แต่ถ้าเจอกระแสอากาศหรืออากาศไม่ดี ก็จะสั่นไหวเหมือนนั่งรถเจอหลุมบ่อ”
“แล้วก็อีกอย่างนะ ตอนเครื่องขึ้นกับลง หูอาจจะรู้สึกไม่สบายนิดหน่อย เหมือนถูกอุดไว้ กลืนน้ำลายหรือหาวสักหน่อยก็จะดีขึ้นค่ะ”
น้ำเสียงของเธอเป็นธรรมชาติ พูดละเอียด