ตอนที่ 129 ผมทุ่มไหว

ลู่อิ้งเชินหันมามองเธอแวบหนึ่ง ในสายตามีความประหลาดใจแวบขึ้นมาชั่วขณะ “เช่นอะไร”

“เช่นภาชนะบนโต๊ะอาหาร ของใช้ประจำวัน” ซ่งหรานพูดช้า ๆ ราวกับคิดไปพูดไป “ของชิ้นเล็ก ๆ ที่ใช้ในชีวิตประจำวัน อย่างหวีที่ผู้หญิงใช้ เป็นต้น แต่ต้องเพิ่มเอกลักษณ์และบรรจุภัณฑ์เข้าไป”

เธอหยุดนิดหนึ่ง สายตาตกอยู่บนเงาไม้ที่พาดผ่านนอกหน้าต่าง “อีกอย่าง ฉันเห็นว่าที่นี่มีไม้ท้อค่อนข้างมาก ถ้าเพิ่มจุดขายเป็นของดี ๆ ใช้ในบ้านที่ทั้งขับไล่สิ่งชั่วร้ายและใช้งานได้จริง เชื่อว่าหลายคนจะชอบ ในอนาคตสินค้าชิ้นเล็ก ๆ จะต้องพัฒนาอย่างยิ่งใหญ่แน่”

รถหยุดลงในชั่วพริบตา เร็วจนซ่งหรานถึงกับเซไป