ตอนที่ 127 ผมก็อยากแนบชิดด้วย

ซ่งหรานชะงักไปเล็กน้อย มือยกขึ้นจะผลักเขาโดยไม่รู้ตัว แต่ลู่อิ้งเชินถอยออกไปก่อนแล้ว หน้าผากของเขาละจากผิวเธอ เหลือเพียงสัมผัสอุ่น ๆ ไว้อย่างเดียว

“ยังร้อนอยู่ไหม?” เขามองเธอ แววตาเก็บซ่อนรอยยิ้ม เสียงต่ำ ๆ

ซ่งหรานกลอกตาใส่เขา ไม่มีอารมณ์สนใจกลอุบายเด็ก ๆ ของเขา ดึงเก้าอี้ออกมานั่ง หยิบซาลาเปาขึ้นมากัดคำหนึ่ง

ลู่อิ้งเชินหัวเราะเบา ๆ อกสะเทือนเล็กน้อย

“พ่อ! ผมก็อยากแนบหน้าผากดูบ้าง!” ซ่งเย่เห็นดังนั้นก็ไถลลงจากเก้าอี้ของตัวเองทันที วิ่งเล็ก ๆ เข้าไปชิดขาลู่อิ้งเชิน เงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้น ดวงตาสุกใสเป็นประกาย