ตอนที่ 119 ผมหมายปองแล้วทำไม? แข่งขันกันอย่างยุติธรรม

พอกู้เหยียนพูดประโยคนี้ออกมา อากาศก็แข็งค้างในทันที

รอยยิ้มบนใบหน้าของเสนาธิการเหลียงชะงักค้าง ราวกับฟังไม่ชัด

เขาจ้องใบหน้าของกู้เหยียนที่มีความกวน ๆ อยู่หน่อย ๆ อยู่ถึงสองวินาทีเต็ม มือเร็วกว่าสมอง ฝ่ามือฟาดเข้าไปทันที ตรงเข้าที่ท้ายทอยของกู้เหยียน

“เจ้าเด็กเหลือขอ! พล่ามอะไรของนาย!” เสนาธิการเหลียงกดเสียงลง หน้าแดงด้วยความโกรธ แววตามีคำเตือน “ยังจะมาเล่นอะไรตรงหน้าฉันอีก? อยากโดนตบนักรึไง!”