กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งหรานพยักหน้า “ก็ไม่มีอะไรต้องเก็บมากมาย ไปเลยก็ได้”
“ได้ เดี๋ยวฉันไปจัดการ”
“แม่ พ่อบาดเจ็บเหรอ” หลังจากเสนาธิการเหลียงเดินไปแล้ว ซ่งเย่ถึงถามเบา ๆ
ซ่งหรานย่อตัวลง ลูบแก้มเล็ก ๆ ของเขา “อือ พ่อบาดเจ็บนิดหน่อย แต่ไม่ร้ายแรง ลุงเหลียงให้เราไปดูเขา”
“งั้นเราไปกันเร็วเถอะ!” ซ่งเย่ร้อนใจขึ้นมาทันที ดึงมือซ่งหรานจะเดินออกไปข้างนอก
“อย่าเพิ่งรีบ รอรถมารับก่อน” ซ่งหรานโอบลูกชายเข้าไปในอ้อมแขน ตบหลังเขาเบา ๆ ปลอบใจ “แค่บาดเจ็บเล็กน้อย พ่อไม่เชื่อฟัง ไม่ยอมฉีดยา เราไปพูดจาเกลี้ยกล่อมเขา”
ซ่งเย่ฟังแล้วไม่อยากจะเชื่อ “หา พ่อยังกลัวฉีดยาอีกเหรอ”