กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ผู้คนที่ยืนดูเรื่องสนุกมากขึ้นเรื่อย ๆ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังหึ่ง ๆ
เจียงซิ่วเจวียนโกรธจนหน้าซีด เดินมาข้างซ่งหราน ลดเสียงลง “อาหราน จะให้ตำรวจมาจริง ๆ เหรอ? จะไม่ส่งผลเสียต่อเด็กหรือ?”
“พี่ซิ่วเจวียน ไม่เป็นไร” ซ่งหรานพูดด้วยน้ำเสียงสงบ “วันนี้ถ้าไม่สะสางเรื่องนี้ให้ชัดเจน ต่อไปน้ำสกปรกแบบนี้ก็จะไม่มีวันจบ”
“ต้องกดให้จมไปในครั้งเดียว ถึงจะสงบได้”
เธอมองโจวหว่านชิวที่ยืนอยู่ในฝูงชน ก้มหน้าเล็กน้อย เส้นข้างแก้มอ่อนโยน ดูราวกับคนที่ถูกทำร้ายอย่างหนักแต่ยังฝืนทำเป็นเข้มแข็ง ในใจรู้สึกเพียงเสียดสี
ฝีมือการแสดงแบบนี้ ไม่ไปร้องงิ้วก็เสียดายจริง ๆ
เวลาผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที บรรยากาศในลานบ้านแข็งค้าง