ตอนที่ 110 มีลูกไม้อะไรก็ใช้มาให้หมด

เธอหยุดชั่วครู่ สายตาคมกริบราวกับมีดกรีดผ่านใบหน้าของโจวหว่านชิวที่ซีดเผือดในทันที “ถ้าตรวจเจอ ฉันซ่งหรานยอมรับ ต้องจ่ายเงินก็จ่าย ต้องขอโทษก็ขอโทษ”

“แต่ถ้าตรวจไม่เจอ...”

“งั้นก็ไปชี้แจงที่หน่วยทหาร เขียนจดหมายสำนึกผิดต่อสาธารณะ พวกเธอไปขอโทษต่อหน้าทุกคนด้วยกัน!”

มุมปากของซ่งหรานยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นยะเยือก “งั้นก็อย่าโทษว่าฉันไม่ปรานี ใส่ร้ายครอบครัวทหารที่เป็นเด็ก กุเรื่องก่อความวุ่นวาย ถึงตอนนั้นฉันไม่ปล่อยไว้แน่!”

ผู้พันจางไม่รู้จะพูดอะไรอีกแล้ว เพราะฐานะของซ่งหรานพิเศษ เขาจึงไม่สะดวกจะพูดอะไร

โจวหว่านชิวสั่นสะท้านทั้งตัว นิ้วมือกำแน่นจนจมเข้าไปในฝ่ามือ