กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
โจวหว่านชิวมองแผ่นหลังของหลัวเหม่ยเฟิ่งที่เดินจากไปอย่างหมดสภาพจิตใจ ทั้งโกรธทั้งตื่นตระหนก และบนใบหน้าก็ยังแสบร้อนผ่าว
“หว่านชิว เธอมาเหม่ออะไรอยู่ตรงนี้” อวี๋เหวินลี่เดินเข้ามาใกล้ จึงเห็นรอยฝ่ามือชัดเจนบนใบหน้าของโจวหว่านชิว ถึงกับสูดลมหายใจด้วยความตกใจ “พระเจ้าช่วย หน้าเธอนี่ใครตบ”
เสียงของเธอสูงขึ้น จนภรรยาทหารหลายคนที่ยังเดินไปได้ไม่ไกลหันกลับมามองอีกครั้ง
โจวหว่านชิวเอามือปิดหน้าโดยสัญชาตญาณ น้ำตาก็ไหลออกมาง่ายดาย คลออยู่ในเบ้า จะไหลก็ไม่ไหล ผสมกับแก้มที่บวมแดงเล็กน้อยของเธอ ดูน่าสงสารเป็นพิเศษ
“ไม่ ไม่มีอะไร” เสียงของเธอสะอื้น พร้อมความอดกลั้นที่จงใจ “พี่เหวินลี่ อย่าถามเลยค่ะ”