กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตอนนี้เอง ครอบครัวทหารหลายคนก็พากันวางของที่นำมาลงบนโต๊ะ
บางคนหิ้วไข่ไก่มาหนึ่งตะกร้า บางคนเอาหมูสามชั้นห่อกระดาษเคลือบน้ำมันมาหนึ่งชิ้น และยังมีคนเอาผักดองที่ดองเองที่บ้านมาด้วย
แม้จะไม่มาก แต่ในยุคที่ข้าวของขาดแคลนเช่นนี้ ก็นับเป็นของกำนัลที่ค่อนข้างดีแล้ว
“สหายซ่ง น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ เอาไว้บำรุงร่างกายนะ”
“อย่าปฏิเสธเชียวนะ เป็นคำขอบคุณเล็ก ๆ น้อย ๆ จากพวกเรา”
ซ่งหรานมองของที่กองอยู่เกือบครึ่งโต๊ะ ก็ไม่ทำเป็นเล่นตัว “ขอบคุณทุกคนนะคะ งั้นฉันไม่เกรงใจแล้ว”
สุดท้ายก็ถึงตาหลัวเหม่ยเฟิ่งที่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง