กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สายตาของลู่อิ้งเชินตกอยู่บนกู้เหยียน คิ้วขมวดเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นชาเช่นเคย “ผู้การกู้ยังมีธุระอะไรอีกหรือ”
กู้เหยียนราวกับไม่ได้ยินคำไล่แขกในคำพูดของเขา กลับนั่งอย่างสบายมากขึ้นเรื่อย ๆ ทว่าสายตากลับข้ามลู่อิ้งเชินไปตกอยู่บนใบหน้าของซ่งหรานโดยตรง
เขาเชิดมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นมีความกวน ๆ อันเป็นเอกลักษณ์ “ยังไงผมก็เป็นคนพาคนไปส่งสถานีอนามัยนะ เหล่าลู่ วิธีรับแขกของนายไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะ”
ลู่อิ้งเชินฟังออกแน่นอนว่ากู้เหยียนไม่มีความปรารถนาดี เขากั้นสายตาส่วนใหญ่ของกู้เหยียนไว้อย่างแนบเนียน “ภรรยาผมต้องพักผ่อน”