กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อมองดูแผ่นหลังของครอบครัวสามคนลู่อิ้งเชินหายลับไป อากาศในลานบ้านจึงกลับมาไหลเวียนอีกครั้ง
เจี่ยงเหวินฟางอัดอั้นความโกรธไว้เต็มอก “นี่มันอะไรกัน! เพื่อผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้น ถึงกับไม่สนใจครอบครัววีรชนผู้พลีชีพเลยหรือ? ฉันว่าผู้การลู่ถูกปีศาจเข้าสิงแล้วแน่ ๆ!”
หลัวเหม่ยเฟิ่งหน้าซีด “พี่เจี่ยง แบบนี้จะทำอย่างไรดี? เหล่าหลี่ที่บ้านฉันจะมีเวลาที่ไหนไปเล่นกับเด็ก? ลูกสาวตัวเองยังดูแลไม่ทันเลย……”
“ใช่แล้ว นี่มันไม่ใช่รังแกกันชัด ๆ หรือไง?” พี่สะใภ้อีกคนหน้าตาเคร่งเครียด “สามีฉันซ้อมรบทุกวัน ไม่เคยอยู่บ้านเลย!”
สายตาของทุกคนพร้อมใจกันมองไปที่โจวหว่านชิวซึ่งเงียบมาตลอด