กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
โจวเซี่ยงตั่งรับสายตาของอา สีหน้าหนูน้อยก็แป้นลงทันที ปากเบ้ ๆ ดวงตาที่มองไปยังลู่อิ้งเชินมีไอหมอกบาง ๆ ปกคลุมขึ้นมาในพริบตา
เขาปล่อยมือที่กำชายเสื้อลู่อิ้งเชิน ก้มหน้า เสียงเบา ๆ แฝงความน้อยใจและความขมขื่นของเด็กที่รู้ความ “ก็ได้ครับ น้องยังเล็ก คุณอาลู่ คุณไปเป็นเพื่อนน้องเถอะ ผมไม่เป็นไรหรอกครับ”
ท่าทางที่ฝืนกลั้นความผิดหวังเอาไว้แบบนี้ ผนวกกับฐานะบุตรกำพร้าวีรชนของเขา ทำให้ภรรยาทหารบางคนรอบ ๆ เกิดความสงสารขึ้นมาทันที