กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
น้ำเสียงทุ้มต่ำของลู่อิ้งเชินมีรอยยิ้มเจืออยู่เล็กน้อย “นี่เรียกว่าการตัดสินอย่างสมเหตุสมผล”
“เธอมาจากเมืองหลวง หลายปีมานี้ใช้ชีวิตกับเย่เย่ได้ดีขนาดนี้ แน่นอนว่านี่ต้องเป็นเพราะเธอมีความสามารถ”
“ต่อให้พูดถอยหลังไปหมื่นก้าว ถึงสุดท้ายขายไม่ออก ของพวกนี้ก็ไม่เสียง่าย พวกเราค่อย ๆ กินเอง ยังไงก็ดีต่อร่างกาย”
ซ่งหรานได้ยินก็คิดในใจว่ามีแต่ลู่อิ้งเชินเท่านั้นที่เห็นว่าสมเหตุสมผล
ซื้อของหลายพันหยวนมาเพื่อค่อย ๆ กิน ในสายตาคนอื่นนี่คือพฤติกรรมของผู้หญิงผลาญเงิน!
ครอบครัวสามคนเพิ่งเดินเข้าลานบ้าน ก็รู้สึกว่ามีสายตาหลายคู่กวาดมองมาทันที