กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คุณปู่ก่อนอื่นหยิบถุงขนาดใหญ่เท่าช่องเก็บของออกมาหลายใบ เปิดให้ซ่งหรานดู กระเพาะปลาตากแห้งแต่ละชิ้นมีสีเหลืองทอง เนื้อหนาแน่น
เมื่อเทียบกับที่รับซื้อมาจากชาวประมงแก่พวกนั้น คุณภาพของพวกนี้สูงกว่าไม่ใช่แค่ระดับเดียว ผิวลายละเอียดชัดเจนกว่า และภายใต้แสงสลัวราวกับมีชั้นประกายเปล่งปลั่งติดอยู่ในตัวเอง
“สาวน้อย ของลุงเป็นของดีจริง ๆ!” ชาวประมงแก่ก็อดอุทาน “ลุงซ่อนสมบัติไว้ไม่น้อยเลยนะ!”
“ยังมีอีกไหม?” ซ่งหรานไม่ได้รีบถามราคา เห็นในตู้ยังมีของอื่นที่ยังไม่ได้ดู จึงอยากดูก่อน
“สาวน้อย แค่ของแบบนี้ก็ชั่งละ 100 หยวนแล้วนะ” ลุงมองท่าทางของซ่งหราน คิดว่าเธอคงคิดว่ามันถูกมาก