ตอนที่ 34 ลู่อิ้งเชิน ฉันทำอาหารไม่เป็น

“พี่เชิน พวกเราพาเซี่ยงตั่งไปทายาหน่อยก็พอแล้ว ไม่ถึงขั้นต้องไปถึงโรงพยาบาลภาคทหาร” โจวหว่านชิวพูดอย่างอ่อนโยน เธอเชื่อว่าตัวเองกับเซี่ยงตั่งตลอดหลายปีมานี้เป็นที่หนึ่งในใจลู่อิ้งเชินเสมอ

ซ่งหรานกับไอ้ลูกไม่มีพ่อนั้นมีสิทธิ์อะไรคิดว่าพอปรากฏตัวขึ้นมาก็จะก้าวข้ามพวกเธอไปได้

ลู่อิ้งเชินสีหน้าเย็นชาเดินเข้ามา “สหายโจว ไปตรวจอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลภาคทหาร หรือไม่ก็พาเซี่ยงตั่งไปทายาเอง เลือกมาสักอย่าง”

โจวหว่านชิวเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ดวงตาสั่นไหวราวกับได้รับความอยุติธรรมครั้งใหญ่หลวงอะไรสักอย่าง

ลู่อิ้งเชินไม่มีสีหน้าอะไร ราวกับทั้งตัวถูกความเย็นเยียบปกคลุม ดูไม่คุ้นเคยจนโจวหว่านชิวใจสั่น