ตอนที่ 35 อาเชินกับหว่านชิวเดินด้วยกันก็ปกติจะตาย!

แม้จะมีลูกแล้ว แต่ซ่งหรานก็ไม่ใช่คนทำอาหาร

หลัก ๆ คือแต่ละวันมีงานมากเกินไป เธอยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพอ

ลู่อิ้งเชินชะงักมือไปครู่หนึ่ง ก่อนหันหน้าไปมอง

ซ่งหรานกำลังเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย ดวงตาคู่งดงามเต็มไปด้วยประกายใสสะอาด

คำพูดที่ว่าเธอทำอาหารไม่เป็นนั้นฟังดูเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง แต่กลับแฝงความเอาแต่ใจเล็ก ๆ ที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่ทันรู้ตัว

ชื่อลู่อิ้งเชินถูกเปล่งออกจากริมฝีปากของเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุนเป็นพิเศษ ราวกับขนนกกำลังลูบไล้ใบหูเบา ๆ

ลูกกระเดือกของลู่อิ้งเชินขยับขึ้นลงอย่างแทบสังเกตไม่เห็น ความรู้สึกประหลาดในใจก็พลันลอยขึ้นมาอีกครั้ง

เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าชื่อตัวเองจะฟังดูไพเราะได้ถึงขนาดนี้