กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งเย่กัดช้อนไว้ ดวงตากลมดำขลับมองประตูห้องที่ปิดสนิท แล้วหันไปมองลู่อิ้งเชินที่กำลังเช็ดหน้าให้เขา
เจ้าตัวเล็กส่งเสียงอ้อแอ้ “พ่อเพิ่งเช็ดให้ผมไปแล้วไง! ทำไมสองคนทำท่าทางแบบนี้ แปลกจัง!”
ลู่อิ้งเชิน “……”
“ผมลืมไป” เขาปรับเสียงให้เรียบ พยายามทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
ลู่อิ้งเชินลุกขึ้นไปซักผ้าขนหนูที่ชั้นวางกะละมัง แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็รวมสมาธิไม่ได้ และจู่ ๆ ความสนใจก็ไปจดจ่ออยู่ที่ประตูห้องที่ปิดสนิทบานนี้
ในหัวผุดภาพของผู้หญิงคนนั้นที่เพิ่งหอมเขาเมื่อครู่ด้วยท่าทีเกียจคร้านและสนิทสนมขึ้นมาอีกครั้ง
ทั้งเย้ายวนและน่ารัก ราวกับลูกแมวน้อยที่ชอบใช้เล็บข่วนคน