กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เขาหยุดครู่หนึ่ง แล้วลู่อิ้งเชินก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “เรื่องคำขอเข้าบ้านพักครอบครัวทหาร ผมให้คนไปดำเนินการแล้ว ขอเป็นเรือนเดี่ยว จะได้เงียบสงบหน่อย เธอมีความเห็นอะไรไหม”
ซ่งหรานเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเรียบเฉย “ผู้การลู่ พวกเรายังไม่ได้ตกลงว่าจะอยู่ต่อ และพวกเราซื้อตั๋วรถไฟไว้แล้วสำหรับอีกสามวัน”
ลมหายใจของลู่อิ้งเชินสะดุดเล็กน้อย กำมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ลองคิดอีกทีไม่ได้หรือ”
เขาหยุดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “ผมรู้ว่าเธอไม่สนใจคำพูดของคนอื่น”
“แต่ถ้าเธออยากหย่าจริง ๆ อย่างน้อยก็รอให้ช่วงนี้ผ่านไปก่อน การหย่ากันกระทันหันขนาดนี้ สุดท้ายก็ไม่ดีต่อเธอและเย่เย่”