กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เขาเป็นทหารนะ จะไปใช้ทรัพยากรของชาติเกินสมควรได้ยังไง! อีกอย่างเขาก็ไม่เหมือนพวกเรา ย่อมไม่ต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษ” สวี่ชิงหนานอดรู้สึกไม่ได้ “ถ้าไม่ใช่เพราะพาเธอมาด้วย ฉันก็คงไม่กล้ามาที่นี่”
“ก็จริงนะ!” สวี่ชิงอวิ๋นพยักหน้า ได้ยินเช่นนั้น ซ่งหรานก็ถามขึ้นโดยไม่รู้ตัว “คนนั้นเป็นทหารของภาคทหารเมืองชายแดนหรือเปล่า?”
เมื่อซ่งหรานถามเช่นนั้น สวี่ชิงหนานก็ครุ่นคิด แล้วหันไปมองสวี่ชิงอวิ๋น “เรื่องนี้ฉันไม่รู้เลย ตอนนั้นมืดเกินไป พวกเราเห็นแค่บัตรประจำตัวทหาร เวลาก็เร่งรีบ เลยไม่ได้ถามอะไรเขา ว่าไง? จะไปตามเขาถามหน่อยไหม?”
ซ่งหรานส่ายหน้า “ฉันแค่ถามไปเรื่อย ๆ เท่านั้น”