กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“แม่ครับ ผมบอกแม่นะ คุณอาเป็นคนเดาข้อความใบ้ที่แม่ทิ้งไว้ได้ครับ!”
“พี่สวี่อยู่ข้างหน้าคอยดูคนร้ายอีกคน คุณอาสวี่ไปตามหัวหน้าขบวนรถ แล้วพวกเราก็มาหาแม่ครับ”
“ขอบคุณที่ช่วยนะคะ” ซ่งหรานไม่คิดว่าคนที่ช่วยจะเป็นผู้ชายคนนี้ ทั้งที่ตอนกลางวันดูเป็นคนเข้ากับคนอื่นยากขนาดนั้น
สายตาของลู่อิ้งเชินถอนกลับมาจากชายสองคนที่ถูกมัดนอนอยู่บนพื้นตู้รถไฟ แล้วหยุดอยู่บนใบหน้าของเธอไม่กี่วินาที
ผมของเธอดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย ชุดเดรสสีฟ้าน้ำทะเลยับไปบ้างจากการต่อสู้เมื่อครู่ แต่แววตาสงบนิ่ง ราวกับเมฆจางลมเบา ไม่สะทกสะท้านใด ๆ
เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อีกหรือ?