ตอนที่ 6 ทำไมต้องค้นสัมภาระของฉัน?

แล้วก็ตระหนักได้ทันทีว่าตัวเองดุเกินไป หันมองซ้ายขวา แล้วพูดอย่างรำคาญว่า “ก็อยู่ข้างหน้านี่ไง ถึงแล้วก็เขียนคำชี้แจงได้ เขียนเสร็จก็กลับได้แล้ว!”

ซ่งหรานก้มสายตาลง

“งั้นก็ได้...” เสียงของเธอเบา ๆ แฝงเสียงสั่นน้อย ๆ ราวกับน้อยใจ “ฉันจะพยายามเดินให้เร็วขึ้น...”

พนักงานรถไฟถลึงตาใส่เธอ ก่อนจะหันหลังเดินต่อ

เดินผ่านตู้อีกหนึ่งตู้ ในที่สุดก็หยุดลงตรงตำแหน่งเตียงนุ่มแห่งหนึ่ง

“ถึงแล้ว เข้าไปกรอกข้อมูลตามลำดับ” เขาผลักประตูเปิด ให้คนอื่นเข้าไปก่อน

ซ่งหรานกวาดตามองรอบหนึ่งอย่างรวดเร็ว ภายในก็ไม่ใหญ่โตอะไร เหมือนเป็นพื้นที่ของเตียงนุ่ม