กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 109 เสียง “เพียะ” ดังฟังชัด
หวังชินเตี้ยนในสายโทรศัพท์เงียบกริบไร้เสียงตอบรับ
ซุนหยางกับหลี่เหว่ยเฟิงเองก็ได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก
แม้ทั้งสามคนจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ในใจกลับคิดเรื่องเดียวกันเป๊ะ
เรื่องนี้ ไม่น่าจะทำกันแบบนี้มั้ง?
อันหรานอ่านความคิดของทั้งสามออก จึงยิ้มถามว่า “ทำไมล่ะ? คิดว่าผมทำแบบนี้มันเสี่ยงเกินไปเหรอ?”