เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 51 หนูไม่เชื่อว่ามียมโลก
อันหรานจอดรถเสร็จก็วิ่งเหยาะๆ ฝ่าสายฝนพรำเข้าไปในโถงประตูหน้าโรงยิม ก่อนจะตบไหล่ซุนหยางพร้อมรอยยิ้ม
“ป้ายผ้าสีแดงผืนเบ้อเริ่มข้างนอกนั่น นายเป็นคนทำเหรอ?”
ซุนหยางสะดุ้งโหยง พอหันไปเห็นว่าเป็นอันหราน ดวงตาตี่เล็กเป็นเม็ดถั่วก็เป็นประกายขึ้นมา
“เมื่อคืนกลับบ้านไปว่างๆ ไม่มีอะไรทำ เลยคิดว่าจะทำป้ายผ้ามาแขวนสักหน่อย ยังไงเราก็มีเอกสารจากทางราชการอยู่แล้ว ก็เอาออกมาโชว์แบบเปิดเผยไปเลยสิ”
“อืม ทำได้ดีทีเดียว ดูเป็นงานเป็นการขึ้นมาเลย” อันหรานพยักหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็ดึงหลี่เหว่ยเฟิงเข้ามาแนะนำ “ทำความรู้จักกันไว้หน่อย นี่คือคุณหลี่ หลี่เหว่ยเฟิง ทำธุรกิจโรงงานอิฐ เป็นหุ้นส่วนของฉัน ส่วนนี่ซุนหยาง เพื่อนสมัยมัธยมปลายของฉันเอง เป็นผู้จัดการฝ่ายประสานงานภายนอกของบริษัท”