เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 50 แย่แล้ว ตาแก่นี่คิดทันเสียแล้ว!
ในบรรดาทั้งสามคน อันหรานเป็นคนเดียวที่ดูสไลด์นำเสนอเข้าใจ
ทว่าลู่จือเต้ากลับทำหน้างุนงง ไม่เข้าใจภาพและข้อความรวมถึงรูปทรงเรขาคณิตที่เปลี่ยนไปมาเหล่านั้นเลยสักนิด
เขายกมือขึ้นอย่างระแวดระวัง เรียกของวิเศษคู่กายอย่างกระจกส่องปีศาจออกมา แล้วสะบัดมือโยนขึ้นไปกลางอากาศ
ผิวกระจกเปล่งแสงเรืองรองจางๆ กวาดผ่านกลุ่มผีตายโหงที่มารวมตัวกันอยู่หน้าม่านแสงอย่างเงียบเชียบ
แต่หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว กลับไม่พบว่ามีภูตพรายหรือสิ่งชั่วร้ายปะปนอยู่ในนั้นเลย
พญายมเปี้ยนเฉิงเห็นดังนั้นก็ยิ้มน้อยๆ แล้วอธิบายว่า “ผู้พิพากษาลู่ ไม่ต้องตื่นตระหนกไปหรอก นั่นไม่ใช่มนตร์มายาของปีศาจ และไม่ใช่อาวุธอาคม แต่เป็นเครื่องฉายภาพที่ข้าผู้เป็นอ๋องซื้อมาจากโลกมนุษย์ เอาไว้ช่วยซ่อมแซมกำแพงเมือง และวางแผนงานก่อสร้างป้องกันน้ำท่วม”